Ιεροκλής Μιχαηλίδης: «Κόντεψα να πνίξω τον Μουζουράκη! Τον έπιασα από το λαιμό, θα τον έδερνα, αλλά με κρατούσαν»

Ο ταλαντούχος ηθοποιός μίλησε για τους «Άγαμοι Θύται», αλλά και για το παράξενο θεατρικό καλοκαίρι που διανύουμε λίγο μετά την έναρξη της περιοδείας του στη μετά τον κορονοϊό εποχή,
Καλεσμένος στην εκπομπή «Αυτός και ο άλλος» βρέθηκε ο Ιεροκλής Μιχαηλίδης.

Ο ταλαντούχος καλλιτέχνης επέστρεψε στο στούντιο όπου έκανε την πρώτη του τηλεοπτική εμφάνιση ως ηθοποιός με τη σειρά «Είμαστε στον αέρα», μίλησε για το παράξενο θεατρικό καλοκαίρι που διανύουμε λίγο μετά την έναρξη της περιοδείας του στη μετά τον κορονοϊό εποχή, για την επανεμφάνιση της «γιαγιάς» στην περίοδο της καραντίνας, αλλά και για την αντίδραση της πραγματικής γιαγιάς του, όταν τον είδε πρώτη φορά να υποδύεται τον ρόλο.

«Στην περίοδο της καραντίνας ο Νίκος Χαρδαλιάς και Σωτήρης Τσιόδρας ήταν μέρος της καθημερινότητάς μας. Και οι δύο ήταν συμπαθείς. Ιδιαίτερα ο δεύτερος. Είμαστε ευγνώμες σε αυτόν. Δεν είναι μόνο ότι είναι ένας σοβαρός επιστήμονας που έκανε σωστά τη δουλειά του, ήταν ο συμβολισμός ενός τέτοιου χαρακτήρα. Με τον τρόπο που αντιμετώπιζε όλο αυτό. Τους χαμηλούς τόνους, αυτή τη ευγενική ευγένεια, με τη τρυφερότητα και το συναίσθημα. Είναι σπάνιο πράγμα για το δημόσιο βίο.

Παράλληλα, θυμήθηκε αστείες στιγμές από το ξεκίνημα του θρυλικού σχήματος «Άγαμοι Θύται», που φέτος γιορτάζουν τα 30 χρόνια παρουσίας τους στη μουσικοθεατρική σκηνή και εξήγησε ότι δεν γίνονται αυτοσχεδιασμοί και όλα πάνε βάσει των κειμένων που έχουν γραφτεί. Αποκάλυψε, μάλιστα, πως όταν ο Πάνος Μουζουράκης θέλησε να κάνει κάτι δικό του, υπήρξαν θέματα.

«Όσοι το κάνουν κόντεψα να τους πνίξω, όπως για παράδειγμα ο Πάνος Μουζουράκης! Ήθελε να πει κάτι και του είπα ότι “εδώ δεν κάνεις και δε λες τίποτα, παίζεις με αυτό τον τρόπο”. Βέβαια ήταν πολύ μελετηρός, ταλαντούχος κατά τη γνώμη μου. Αυτό έγινε πριν 5-6 χρόνια και ήταν και μαζί μας και ο αγαπημένος μου ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας» ανέφερε αρχικά ο Ιεροκλής Μιχαηλίδης και πρόσθεσε: «Ο Μουζουράκης, λοιπόν, είχε μια ιδιαίτερη τρέλα, οπότε τον έπιασα από το λαιμό. Θα τον έδερνα, αλλά με κρατούσαν. Μα, μου λέει, να εκφραστώ… Του λέω όχι, εδώ υπογράφουν άνθρωποι κείμενα, θα κάνεις αυτό ακριβώς που είπαμε. Δεν γίνεται αλλιώς. Η δουλειά είναι μια παρτιτούρα. Πες ότι είμαστε ορχήστρα, θα παίζει ο καθένας ότι θέλει;».